X
تبلیغات
رایتل

6

چهارشنبه 4 شهریور 1394

من چاق هستم. از وقتی که یادم می آید چاق بوده ام. وزنم به جز مدت کوتاهی که عین اسب می دویدم و ورزش می کردمِ، همیشه روی مرز 100 کیلو بوده در حالیکه 178 سانت قد دارم. نتیجتاْ یک چیزی حدود بیست کیلو اضافه وزن را دارم یدک می کشم. بعضی دوستانم می گویند تو چاق نیستی، تپلی! من هیچوقت نفهمیده ام  فرق بین چاق بودن و تپل بودن چیست؟ فقط می دانم که تپل بودن یک جورهایی معنی بچه ننه بودن و سوسول بودن می دهد. فهمیده ام که همه رفیق هایی که سایز کمرشان کمتر از من بوده یک جورهایی دارند زندگی خودشان را می کنند که من نمی توانم. یک آدم چاق را خیلی ها آدمی تنبل می دانند که خیلی هم غذا می خورد ولی من نه تنبل هستم و نه به نظر خودم پرخورم. پدرم از کوچکی می گفت تو استعداد چاق بودن را داری! من نمی فهمیدم این دقیقا چه معنی می دهد. آیا باید جزو استعدادهای درخشان محسوب می شدم؟ چرا استعداد لاغر شدن را نداشتم؟ چرا بقول بابایم اگر حتی آب هم میخوردم چاق میشدم... از بچگی هر وقت گذرم به یک پاساژ لباس می افتد حس غریب و تلخی به من  دست می دهد. مغازه هایی که هیچکدام سایز مناسب من را ندارند. چقدر وحشتناک که از بین یک دنیا تیشرت و پیراهن و شلوار رنگارنگ و پر زرق و برق هیچکدام را نمی توانم انتخاب کنم چون با جمله سرد و بی روح "سایز شما را نداریم" مواجه می شوم. حالم به هم میخورد از این کمپانی های جین دوزی و تیشرت بافی! خیال می کنند مردم دنیا همه شبیه مانکن های توی ویترین های مغازه ها هستند. مرده شورشان را ببرد با این نادانی شان که یک قشر بزرگ ازانسانهای جهان را نادیده می گیرند و برایشان هیچ لباس زیبا وخوشرنگی تولید نمی کنند.بیشتر لباسهای سایز بزرگ بدرنگ و بد قواره هستند.آنوقت می گویند چرا آدم های چاق بیشتر افسرده می شوند. 

حتی کمپانی های ماشین سازی هم به فکر این نیستند که محل نشستن راننده را درماشینی که تولید می کنند کمی گل و گشادتر بسازند تا نفس آدمهای چاق توی یک وجب جا نگیرد.آن هم توی شهرهای بدآب و هوا مثل اینجا که وقتی توی ماشین ات می نشینی انگار در یک سونای خشک نشسته ای آنهم با یک صندلی تنگ و کوچک و فرمانی که چسبیده است به ران ها و شکمت. آخر آدمهای چاق چه گناهی کرده اند که باید به پای آدمهای لاغر بسوزند؟ 

همه شبکه های فشن و مد تصویر آدمهای لاغر را نشان می دهند که لبخند روی لبشان هست، دارند با کرشمه راه می روند و همه برایشان کف می زنند و سوت می کشند.هیچ مدیر شبکه فشننی فکر این را نمی کند که بینده های چاقی هم وجود دارند که غمگین و بغ کرده و تنها پای تلویزیون خانه شان نشسته اند و دارند حسرت داشتن چنین لباسهایی را می خورند... دیگر از مقوله جذابیت برای جنس مخالف می گذرم که برای همه واضح و مبرهن است که یک مرد چاق را هیچ زن و دختری دوست ندارد و این چقدر عذاب آور است..

من چاق هستم و احتمالا همچنان هم چاق خواهم ماند. نگویید لاغر شو چون این یک شبیه این می ماند که به یک فیل بگویی زرافه باش!  یک فیل یک فیل است و برای همیشه یک فیل خواهد ماند. کاش هیچوقت یک فیل را با یک زرافه مقایسه نمی کردند.کاش زرافه بودن معیار خوب بودن نبود.کاش هیچ فیلی برای اینکه زرافه نیست سرخورده نمی شد.همین.

نظرات (1)
مردم همیشه حرف میزنن
پاسخ:
کاری به حرف مردم ندارم..
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.